مبین رنجبر » نوشته های شخصی

بیائید تنبل باشیم!

نوشته شده توسط مبین رنجبر در ۲۳ فروردین ۱۳۹۳

سکناس اول: آقای راننده: “همسایمون  یک میلیارد بهش ارث رسیده،یعنی میخواد چیکار کنه با اون همه پول؟!”،مسافر:”چه عالی،شما باشین چکار میکنین؟”،آقای راننده:”من اگه باشم که میزارم بانک سودش رو میگیرم و میشینم خونه راحت!”.

شاید جمله آخر آقای راننده را زیاد شنیده باشید.می دانیم که نیاز به استراحت و تفریح از جمله نیازهای اولیه انسان است و نادیده گرفتن آن باعث ضربه های روحی زیادی می شود.ولی نگاه افراطی به آن را اندکی میخواهم تصور کنید.فرض کنید اگر در یک جزیره خوش آب و هوا که همیشه آفتابی است و دمای معتدلی دارد هستید.در این جزیره شما نه نیاز به پختن دارید،نه نیاز به شستن و نه نیاز به کار کردن و حتی نیازی به استحمام هم ندارید و کلیه نیازهای شما از شیر مرغ گرفته تا جان آدمیزاد در اختیارتان باشد.شما تا چه مدت دوام خواهید آورد؟

stonehouse_house-a

حال اجازه بدهید که این مثال را برای آقای راننده بکار ببریم.فرض کنید که آن پول به حساب بانکی شما واریز می شد و شما هم با خیال راحت بدون اینکه کاری کنید حقوق خود را دریافت می کردید.تا چه مدت می توانستید با خیال راحت استراحت کنید؟

از دانش آموزانی که به مدرسه می روند اگر در روزهای آخر شهریور سوال کنید که دوست داشتید آیا سه ماه دیگر هم تعطیل می بودید،این پاسخ را می شنوید که :”نه اصلا! دل ما برای مدرسه و دوستامون تنگ شده و حوصله مون به سر اومده”.

یعنی مشکل از کجاست؟!

نمی دانم.ولی چیزی که روشن است این است که “کارکردن نیز از نیازهای اولیه هر انسان است.”

اندر احوالات برگزاری یک رویداد

نوشته شده توسط مبین رنجبر در ۲۶ مهر ۱۳۹۲

روز های بعد از استارتاپ ویکند بابلسر روزهای تفکر برانگیزی برای اکثر برگزار کنندگان این رویداد بود.رویدادی که بی شک به بهترین نحو ممکن(این کلمه ممکن یعنی در بالاترین حد توان تیم برگزاری) برگزار شد.روزها و ساعت ها فکر کردم که آیا اصلا چیزی باید بنویسم؟ برای چه کسی یا کسانی بنویسم؟ برای دوستانی که صمیمانه کمک مان کردند یا کسانی که ما را متهم به سرکیسه کردن مردم کردن؟ و یا شاید کسانی که همیشه گفته اند و میگویند “مقوله استارتاپ ها اصلا بدرد ایران نمیخورد”.

خوب بلاخره این تصمیم گرفته شد و گفتم که باید بنویسم.من یکی از اعضای تیم برگزاری این رویداد بودم و نه تنها برگزار کننده آن.تیمی خوب و دوستانی خوب تر.

از خرداد ماه بود که بحث های برگزاری اولین رویداد استارتاپ ویکند در شمال کشور پا گرفت و بعد از بحث های طویل و پر حاشیه و کم حاشیه و بدون حاشیه تصمیم بر این شد که افرادی که از شهرهای مختلف استان بودند دور هم جمع شوند و برگزاری این رویداد را در شهری از استان پیگیر شویم.شهری که یکی از برگزارکنندگان ، ثبت نام جهانی آن را پیش تر از گردهمایی این افراد انجام داده بود شهری نبود جز بابلسر.

نمیخواهم جزئیات کامل برنامه ریزی و صحبت های برگزاری این رویداد را بازگو کنم.بعد از برگزاری چندین جلسه و صحبت هایی که شد موضوع استقلال این رویداد مطرح شد و گفتیم “ما چیمون از تهران کم تره؟”.
و واقعا هم همین بود.ما هیچ چیزمان از تهران کم تر نبود و نیست.مشکل اصلی عدم شفافیت بود که شاید از جوانی ما نشئت می گرفت و یا شاید از طرف مقابل.فکر کردیم که نباید این رویداد تجاری و تحت سلطه کسی یا کسانی برگزار شود و می بایست اتمسفر داوطلبانه و عام المنفعه بودن آن حفظ شود.

اکثریت ما دم از همکاری و نبود کار تیمی می زنیم ولی در عمل موضوع چیز دیگری است.

این مسائل بلاخره با شفافیت طرف مقابل و همکاری متقابل به پایان رسید ولی این مشکلاتی که ما ازش رنج می بردیم به خودمان سرایت کرد که از گفتن جزئیات بیشتر صرف نظر میکنم.

همیشه کسانی که سعی در نابودی چیزی داشتند ، به آن دچار شدند.

رویداد استارتاپ ویکند بابلسر عالی تر از چیزی که خودمان فکرش را می کردیم با همه کمی ها و کاستی ها برگزار شد و چشمان ما را از ساخته شدن شبکه های ارتباطی کاری و همچنین خوشحال شدن شرکت کنندگان از حضور در این رویداد ، تر کرد.اینطور به نظر می رسید که شمال کشور را از خوابی عمیق بیدار کرده باشیم و هدف هم چیزی جز این نبود.این نکته را هم حتما باید ذکر کنم که برگزاری این رویداد هیچ سود مالی برای ما نداشت و اصولا رویدادی سودده نیست ولی سود معنوی بسیاری بردیم.

این نوشتار را سعی کردم بدون نام بردن از کسی بنویسم تا عمومیت آن حفظ شود و تنها تفکرات(درست یا غلط) من بود.

من ، یکی از اعضای تیم برگزارکننده این رویداد

این تازه ترین مطلب است.

نوشته شده توسط مبین رنجبر در ۲۰ تیر ۱۳۹۲

درود.سال ها پیش وب سایتی ساختم با همین آدرس ولی پس از گذشت سالیان دراز هیچ نوشته ای در آن منتشر نکردم.شاید همیشه کوزه گر از کوزه شکسته آب می خورد و این موضوع برای نرم افزاری ها هم صدق می کنید.من مبین رنجبر هستم تاکنون مهندس نرم افزار هستم و با افتخار راه کسب دانش را ادامه خواهم داد.

تا به حال مطالب و محتوای زیادی را در رابطه با جنبه های مختلف صنعت نرم افزار نوشتم و ترجمه کردم و هدف از دوباره راه اندازی وب سایتم این بود که چرا این مطالب در سایت های پراکنده دیگر منتشر شود.اینطور شد تا این وب سایت را دوباره مرمت کردم و تصمیم به انتشار رسمی از وب سایت رسمی خودم گرفتم.