مبین رنجبر » 2014 » آوریل

بیائید تنبل باشیم!

نوشته شده توسط مبین رنجبر در ۲۳ فروردین ۱۳۹۳

سکناس اول: آقای راننده: “همسایمون  یک میلیارد بهش ارث رسیده،یعنی میخواد چیکار کنه با اون همه پول؟!”،مسافر:”چه عالی،شما باشین چکار میکنین؟”،آقای راننده:”من اگه باشم که میزارم بانک سودش رو میگیرم و میشینم خونه راحت!”.

شاید جمله آخر آقای راننده را زیاد شنیده باشید.می دانیم که نیاز به استراحت و تفریح از جمله نیازهای اولیه انسان است و نادیده گرفتن آن باعث ضربه های روحی زیادی می شود.ولی نگاه افراطی به آن را اندکی میخواهم تصور کنید.فرض کنید اگر در یک جزیره خوش آب و هوا که همیشه آفتابی است و دمای معتدلی دارد هستید.در این جزیره شما نه نیاز به پختن دارید،نه نیاز به شستن و نه نیاز به کار کردن و حتی نیازی به استحمام هم ندارید و کلیه نیازهای شما از شیر مرغ گرفته تا جان آدمیزاد در اختیارتان باشد.شما تا چه مدت دوام خواهید آورد؟

stonehouse_house-a

حال اجازه بدهید که این مثال را برای آقای راننده بکار ببریم.فرض کنید که آن پول به حساب بانکی شما واریز می شد و شما هم با خیال راحت بدون اینکه کاری کنید حقوق خود را دریافت می کردید.تا چه مدت می توانستید با خیال راحت استراحت کنید؟

از دانش آموزانی که به مدرسه می روند اگر در روزهای آخر شهریور سوال کنید که دوست داشتید آیا سه ماه دیگر هم تعطیل می بودید،این پاسخ را می شنوید که :”نه اصلا! دل ما برای مدرسه و دوستامون تنگ شده و حوصله مون به سر اومده”.

یعنی مشکل از کجاست؟!

نمی دانم.ولی چیزی که روشن است این است که “کارکردن نیز از نیازهای اولیه هر انسان است.”